Meteen naar de inhoud
Home » De aanhouder wint

De aanhouder wint

Vóór 2012 was de hoofdregel dat een huwelijksgemeenschap pas ontbonden werd door de inschrijving bij de burgerlijke stand van de echtscheidingsbeschikking van de rechtbank. Dat had soms vervelende consequenties. Een echtscheiding kan überhaupt al lang duren omdat partijen soms jarenlang niet zonder de strijd tegen elkaar lijken te kunnen, maar niet zelden werd een echtscheiding ook bewust oeverloos gerekt door één van partijen, alleen maar omdat er wellicht nog een financieel voordeel te behalen viel.

U kunt zich de situatie indenken: u was elkaar al lang beu, maar uw zeer welgestelde schoonvader of -moeder dreigde het tijdelijke voor het eeuwige te gaan verruilen. Dan kon het handig zijn (of erg ongepast zo u wilt) om de echtscheiding net zo lang te rekken totdat het overlijden een feit was. De nalaten schap viel daarmee alsnog in de gemeenschap van goederen en kwam dan nog voor de helft bij u terecht. Andersom gebeurde ook: u en uw aanstaande ex waren al tij den geleden uit elkaar gegaan en woonden al jaren op verschil lende adressen. Maar u kon het maar niet eens worden over de omgangsregeling van de kat en dus was de echtscheiding nog geen feit. Door het verlies van u als zonnig middelpunt maakte uw partner moeilijke tijden door en verviel in liederlijkheid vol drank, drugs en gokken. Al deze schulden behoorden nog tot de gemeenschap en zijn dus voor de helft van u.

Sinds 2012 is dat anders: zodra het verzoek tot echtscheiding wordt ingediend, wordt de gemeenschap als ontbonden beschouwd en dus zijn alle baten en lasten daarna voor ieder van partijen voor zich.

Joop en Thea waren ruim 25 jaar getrouwd. Maar het zilveren jubileum voelde als een loden last, althans voor Joop. Na weer een week samen in een Landal-huisje wist hij het zeker: er móest en zou een echtscheiding komen. Bovendien was er een nieuwe buurvrouw naast hen komen wonen en hij zou zweren dat ze onlangs nog schalks naar hem lachte, dus zolang hij vooral volgens hemzelf – nog enigszins goed in de markt lag, was er haast bij geboden. Hij nam contact op met een advocaat, die gelukkig snel kon handelen en het echt.scheidingsverzoek direct indiende. Dat de daadwerkelijke echtscheiding nog wel even zou duren, maakte dan ook niet meer uit.

Er waren net twee maanden verstreken sinds Joop eindelijk adequaat had ingegrepen in zijn eigen lot toen hij, trots op zijn nieuw gevonden assertiviteit, in zijn studentikoze huisvesting op zijn kleine tv’tje zag hoe Gaston van de Postcodeloterij met zijn ‘Goooooedemiddag!’, bij Thea op de stoep stond. Thea kreeg een fles champagne, een knuffel van Gaston en een check van ruim twee miljoen euro.

Zij hadden al twintig jaar samen meegespeeld in de Postcode loterij en de echtscheiding was nog niet uitgesproken, en dus maakte ook Joop een hele grote vreugdedans door zijn hele kleine kamertje. De rechtszaak die volgde was echter duidelijk: de huwelijks gemeenschap was al ontbonden door het echtscheidingsverzoek. Alle schulden van na die tijd zijn niet meer gezamenlijk, maar alle inkomsten ook niet. Thea had de loterij gewonnen en Joop dus niet, verdelen was niet nodig.

De aanhouder wint
Had Joop nog twee maanden langer volgehouden dan hadden zijn avances bij zijn buurvrouw wellicht nog een kleine kans gemaakt. Zo ziet u maar weer, oude clichés zijn vaak waar, zo ook ‘de aanhouder wint’.

(Column Van de notaris in De Hessencombinatie, december 2021)

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.